Els Visser: “De schipbreuk in Indonesië heeft me positieve kracht gegeven”

Je kunt meer dan je denkt. Professioneel triatleet Els Visser sprak net als Joseph Oubelkas en Mark Tuitert tijdens het ICM Groeiprogramma 2025 uit eigen ervaring. Samen met een groep andere toeristen leed ze tijdens een vierdaagse boottocht in Indonesië schipbreuk. Na een nacht dobberen op de oceaan besloot ze niet op redding te wachten maar het erop te wagen: door de hoge golven en ruige zee zwemmen naar het dichtstbijzijnde eiland. Niet wetend of ze het zou redden stortte ze zichzelf in het diepe.

Els besefte zich dat als ze emotioneel zou worden en te veel zou gaan nadenken, ze het niet ging redden. Ze kon maar één ding doen: verstand op nul en doorgaan. Zwemmen, zwemmen, zwemmen.

Samen met een vrouw uit Nieuw-Zeeland bereikte ze na een zwemtocht van ruim acht uur het onbewoonde eiland. Hier hebben ze samen een nacht overleefd, totdat een passerende boot ze de volgende ochtend meenam.

Hoe ging Els om met deze situatie? Hoe hield ze haar hoofd erbij? En hoe heeft dit avontuur ervoor gezorgd dat ze zo’n succesvolle atlete is geworden? Live vanuit de studio van ICM deelde ze de belangrijke lessen die ze heeft geleerd, aan de hand van haar spannende, waargebeurde verhaal.

Je kunt meer dan je denkt: vijf lessen van Els Visser

Het aangrijpende avontuur van Els heeft veel impact op haar leven gehad. Ze was hard op weg om chirurg te worden, maar zwemmend door de golven ontdekte ze een nieuwe kant van zichzelf: doorzettingsvermogen, discipline en strijdbaarheid.

Uit heftige ervaringen in het leven – hoe zwaar ook – kunnen op onverwachte manier mooie dingen ontstaan. Zo ook bij Els, die door deze ervaring haar passie ontdekt heeft en professioneel triatleet is geworden. Haar lessen zorgen ervoor dat ze als mens en als atleet blijft groeien en zichzelf blijft verbeteren.

1. Focus je op wat je kunt controleren

“Ik wist dat dit een heftige situatie was, maar ik bleef kalm”. Els omschrijft wat er door haar heen ging toen ze die nacht op het dak van de zinkende boot zat. “Ik probeerde me te focussen op datgeen wat me uit de situatie kon redden, en op wat ik kon controleren.”

“We hadden allemaal verschillende emoties: woede, angst. Sommigen raakten versteend. Ik kwam in een soort survivalmodus terecht. Ik pakte mijn paspoort zodat mijn lichaam eventueel geïdentificeerd zou kunnen worden en dronk een fles water leeg zodat ik de komende uren gehydrateerd zou zijn.”

Het werd ochtend. Ze waren omringd door een gigantische oceaan, maar in de verte werd een eiland zichtbaar. “In de nacht hadden we één optie: wachten. Maar nu ontstond er een nieuwe mogelijkheid: zwemmen. Dat werd mijn nieuwe focus. We namen het heft in eigen handen.”

Zo gaat Els tegenwoordig als atleet ook met blessures om. “Blessures weerhouden je ervan te doen wat je wilt doen. Wat mij altijd helpt is de situatie accepteren en focussen op wat ik wél kan doen. Net als tijdens de schipbreuk”.

“Met sommige blessures kan ik bijvoorbeeld niet meer hardlopen. Het lukt me dan nog wel om dezelfde hardloopbeweging te maken, maar dan in in het water, zodat er minder weerstand is voor de blessure. En ik kan dan wel verder trainen met zwemmen. Zo kan ik alsnog trainen en aan mijn conditie werken. Ook kijk ik niet naar mensen op social media die wel voluit kunnen trainen: ik focus me op mezelf zodat ik sneller terug kan komen.”

2. Maak er het beste van met de kaarten die je gekregen hebt

Hamburg, het Europees Kampioenschap Ironman. Els ligt op de tweede plaats en komt steeds dichter bij de nummer 1. Met nog 30 kilometer fietsen te gaan gebeurt het: een lekke band.

“Ik kon de situatie niet oplossen. Het tussenstukje van mijn pomp paste niet en ik kreeg geen hulp. Terwijl ik daar machteloos sta zie ik al die meiden die achter me lagen stuk voor stuk voorbijfietsen. Ik kan niet meer winnen, het podium niet eens meer halen. Ik heb daar tien minuten zo gestaan. Het is dan heel makkelijk om te besluiten dat vandaag niet je dag is en uit te stappen.”

“Maar dan denk ik terug aan Indonesië en vraag ik mezelf af wat er was gebeurd als ik was gestopt met zwemmen. Het antwoord is even afschrikwekkend als simpel.” Staand naast haar fiets zegt Els tegen zichzelf: “Je hebt erger doorstaan. Dit is het moment om te laten zien hoe sterk je fysiek en mentaal bent.”

“Ik stap weer op de fiets, en met lekke band rijd ik de laatste 30 kilometer naar de wisselzone waar ik als tiende vrouw aankom. Ik start de marathon en focus me op iedere stap die ik moet zetten. Op iedere kilometer. Stuk voor stuk haal ik de andere deelnemers in en kruip ik naar voren.”

“Met een persoonlijk record op de marathon kom ik als vijfde vrouw over de finish. De race niet gewonnen, geen podium en op tien seconden na het Nederlands record gemist, maar mét een goed gevoel.”

Uit de ervaringen van Els komt een belangrijke les naar voren: “Ga voor het maximaal haalbare. Je moet het doen met de omstandigheden die zich voordoen. Daarbinnen kun je altijd een zo goed mogelijk resultaat neerzetten. Dát is winnen. Zet bij tegenslag dus meteen de knop om: hoe kan ik het beste van de situatie maken? Net als tijdens de schipbreuk.”

Mijn coach zegt vaak dat je je moet inbeelden dat je als bokser in de ring staat. Als hij even zijn dag niet heeft, wat doet hij dan? Nog steeds alles geven, anders wordt hij weggedragen op een brancard. Pak de verantwoordelijkheid, en maak van elke situatie het beste.”

3. Werk hard en wees consistent

Hoe is Els zo’n succesvolle atlete geworden? Door consistent hard te werken. “Mijn leven ziet er vrij simpel uit: trainen, eten en slapen. Half zes op, tien uur naar bed, zeven dagen per week. Drie trainingen per dag en tussendoor zoveel mogelijk rusten om zo goed mogelijk te herstellen.”

“Zeven jaar na de schipbreuk sta ik hier en heb ik verschillende titels gewonnen. De Ironman over de hele afstand, Europees Kampioen, het nationaal record en het afgelopen jaar derde geworden in de PTO T100 wedstrijd in Singapore. De T100 Triathlon World Tour is de officiële Wereldkampioenschap Tour voor langeafstandstriatlon, georganiseerd door de PTO (Professional Triathletes Organisation) en erkend door World Triathlon, het wereldwijde bestuursorgaan van de sport. Ook wel het meest competitieve veld ter wereld.”

“Toen ik acht uur lang moest zwemmen heb ik een kracht ontdekt die ik nu kan toepassen op mijn wedstrijden. Op momenten dat het fysiek en mentaal zwaar is grijp ik daarop terug. Hard werken, consistentie en wilskracht vormen de sleutel tot succes.”

4. Zet die eerste stap

Een kijker van het webinar stelt Els een vraag: “Waar haalde je de moed vandaan om niet te kiezen voor een glansrijke carrière als arts maar om je hart te volgen en atleet te worden?”

Els: “Ik geloof erin dat we dingen snel groter maken dan ze zijn, waardoor we die eerste stap niet durven zetten. Bijvoorbeeld bij het starten van iets nieuws. Hier komt veel onzekerheid bij kijken: hoe zal het gaan? Komt het wel goed?”

“Maar doe het gewoon. Zet die eerste stap, ga aan het werk en geniet ervan. Het succes komt niet zomaar aanwaaien, maar als je alles geeft dan geloof ik erin dat het op een bepaalde manier altijd goedkomt.” Zo heeft Els het zelf ook aangepakt: “Ik keek vooruit, zette de eerste stap naar een professionele carrière, en dacht niet aan ‘wat als..’. Deel alles op in stukjes en maak het behapbaar. Ga van doel naar doel.”

“Toen ik startte als professioneel triatleet, duurde het überhaupt al drie jaar voordat ik me professioneel atleet voelde. Daarna was het doel kwalificatie voor het WK in Hawaii, het koningsnummer. Dit jaar is het doel weer iets hoger: daar een goede tijd neerzetten. Ik stel elke keer weer een nieuw, hoger doel.”

5. Houd je doel voor ogen

Een volgende kijkersvraag. Iemand vraagt hoe Els omgaat met kritische gedachten en hoe ze deze ombuigt.

Els: “Als ik aan de start van een race sta en ik heb een kritisch stemmetje in mijn hoofd, dan denk ik: wie hou ik voor de gek als ik nu niet vol mijn best ga doen? Terwijl ik zeven dagen per week drie keer per dag train? Waarom doe ik al die moeite dan? Dan ga je vandaag ook maar gewoon hard je best doen!”

Op die momenten denkt Els aan haar doel. Waarom ze dit ook alweer allemaal doet. “Dit houdt me gemotiveerd. Ook op momenten dat ik bijvoorbeeld geen zin heb om te trainen.”

“Ik sla hierdoor nul trainingen over. Mijn coach controleert niks, die zegt alleen: ‘hoe goed wil je worden?’. Door je doel voor ogen te houden blijf je gemotiveerd om alles te geven”.

Benieuwd naar meer?

Meld je hier aan voor het ICM Groeiprogramma 2026!

Meer weten over Els en haar verhaal? Bekijk haar website.