10 tips voor meer positiviteit

De 21 Dagen Niet Klagen Challenge draait om 21 dagen niet klagen, schelden en roddelen. Het doel ervan is om je bewust te worden van je gedrag en je af te vragen: in hoeverre wil (en kan) ik dit veranderen? Kevin ontdekte het volgende:

• Niet roddelen: roddelen is negatief praten over iemand die er niet bij is. Het positieve alternatief is om hetgeen waar je mee zit als eerst te bespreken met degene die het betreft. Doe je dat, dan is het grappige dat je daarna vaak helemaal geen behoefte meer hebt om het met anderen te bespreken. Of je hebt een goed gesprek dat een hoop oplost, of het blijkt om een onschuldig misverstand te gaan.
• Niet schelden: bepaal zelf hoe ver je wilt gaan. Vind je het niet erg om af en toe ‘shit’ te zeggen? Dan is dat prima. Je bepaalt zelf de regels en welk gedrag je zou willen veranderen.
• Niet klagen: klagen is negatieve feedback geven op een situatie, zonder dat je de intentie hebt deze situatie te veranderen. De magie zit in het tweede deel van de zin: zonder de intentie het te veranderen. Het kan juist goed zijn om te uiten wat je frustreert of dwarszit, maar alleen als dat helpt om dat (met andermans hulp) te veranderen. Dat is de functie van klagen: kritisch zijn. En kritisch zijn heeft alleen zin als je het opvolgt met initiatief en eigenaarschap.

Dit advies kreeg Kevin ooit van iemand die hij bewonderde. Onzin, dacht hij eerst. Het is toch goed als je weet waar je voor staat en je je daaraan vasthoudt? Maar als je er langer over nadenkt, is het een mooie manier om naar het leven te kijken. Zeker als je bepaalde zaken in je leven zou willen veranderen. Als je altijd doet wat je deed, dan zul je immers altijd krijgen wat je kreeg.

Bepaalde standpunten kunnen loslaten omdat je de kracht inziet van andere mogelijkheden vergt juist bedachtzaamheid en reflectie. Het geeft ruimte aan nieuwe, mooie kansen.

Het liefst heeft iedereen zijn mailbox zo leeg mogelijk. Toch blijven we elkaar op een aantal meter afstand bombarderen met e-mails. Kevin leerde tijdens een cursus timemanagement zijn mails efficiënter te verwerken, maar hij ontdekte dat hoe meer e-mails hij stuurde, hoe meer e-mails hij ontving. Naar eigen ervaring stelt hij een e-maildieet voor van een week om te ervaren hoeveel tijdswinst het oplevert om niet te mailen. Het helpt je anders te denken én te handelen. Kort samengevat zijn dit de tips:

1. Bespreek met de 3-5 collega’s met wie je het meest samenwerkt hoe je dat samenwerken handiger kunt aanpakken dan via e-mail.
2. Spreek een spoedkanaal af dat doorgaans leeg is (zoals sms).
3. Verschuif het probleem niet met een antwoord maar bespaar tijd door daadwerkelijk samen een oplossing te vinden.
4. Laat je inbox niet bepalen waar jij je dag aan besteedt. Bepaal je to do’s in plaats daarvan een dag van tevoren.
5. Laat de droom van een lege inbox los. E-mail is je werk niet, slechts een middel om je werk te doen.
6. Toets de eenvoudige aanname: als ik minder stuur, komt er dan ook minder binnen?

Je hebt een idee, maar ‘dat-doen-we-nu-eenmaal-zo’s’ en ‘dat-gaat-hier-toch-nooit-werken’s’ van je collega’s versperren je de weg. Juist dán kan het helpen om tegen de stroming in te gaan en je eigen experimenten uit te voeren.

Een van de redenen waarom experimenteren zo waardevol is, is dat je daarmee anderen niet hoeft te overtuigen met argumenten. Toets je direct in de praktijk je aannames, dan is het met die ervaringen een stuk makkelijker om vervolgens het gesprek met anderen aan te gaan. ‘Ja, maar’en’ krijgen dan geen kans meer, want je hebt al bewijs in de praktijk gevonden.

Zelf ondervond Kevin dit bij het maken van infographics van beleidsplannen. Niemand leest graag 30 pagina’s aan taaie stof. Het versimpelen en anders weergeven van de informatie maakt een wereld van verschil in het begrijpen van de informatie. Kevin liep in zijn experiment weliswaar tegen een aantal muren op (zo voldeed zijn infographic niet aan de gestelde kaders), maar toen hij de infographic als kaft gebruikte van het bestaande beleidsplan, waren zijn collega’s overtuigd. Dit bewees dat het proces van trial and error hoort bij experimenteren en nodig is om je ideeën te laten werken in jouw specifieke omgeving.

Je hebt afspraken gemaakt die niet worden nagekomen of je situatie verandert op een manier die jij niet voor ogen had. Wat nu? Onderga je het of zet je simpelweg een stap in de richting waar je wél naartoe wilt?

Een bekend NLP of -coachingsvoorbeeld is ‘je plek in de bus’. Zit je achterin de bus en laat je je leiden door wat er op je pad komt, of zit je voorin in de bus en sta je zelf aan het roer? In het boek van Kevin wordt een ander mooi voorbeeld genoemd: als je het niet leuk vindt waar je bent, beweeg. Je bent immers geen boom, toch?

Kortom, bevalt je huidige situatie je niet? Geef jezelf dan een schop onder je kont en zet jezelf in beweging.

Een veelgehoord advies is: vind je passie. Degenen die hun passie al hebben gevonden, hebben hier weinig aan. Zij doen allang waar ze gelukkig van worden. En voor degenen die hun passie nog niet hebben gevonden, werkt het advies averechts. Het geeft het gevoel dat als je je passie nog niet hebt gevonden er eigenlijk iets mist. Eigenlijk is het ook maar een abstract advies. Want waar zou je moeten beginnen? En wat als je gewoon veel verschillende dingen leuk vindt?

Kevin stelt daarom voor het idee van een passie los te laten. Het alternatief: Volg je nieuwsgierigheid. Iedereen is immers nieuwsgierig naar iets. Deze vier stappen helpen daarbij:

1. Ga naar buiten: kom simpelweg in beweging en ontdek waar de wind naartoe waait.
2. Help iemand: dit kan een willekeurige vreemde, een collega of klant zijn. Help iemand omdat je diegene oprecht wilt helpen. Haal je daar plezier uit? Hoe mooi zou het dan zijn om daar op termijn je geld mee te verdienen?
3. Leer iets: iets leren helpt je anders naar hetzelfde te kijken en nieuwe dingen te zien. Daardoor ontstaan nieuwe vragen die weer een antwoord willen en zo ga je door.
4. Deel het: deel eventueel wat je geleerd hebt met anderen die dezelfde problemen ervaren. Kun je je ontwikkelen tot expert en hierin gaan ondernemen?

Op een vreemde afstappen, het gesprek aangaan en de ander een welkom gevoel geven – hoe doe je dat? Dat voelt soms spannend en onzeker, want wat heb je elkaar eigenlijk te zeggen? Op de man af vroeg Kevin het iemand die hij tijdens een van zijn experimenten ontmoette: een sportschooltrainer die altijd vriendelijk contact maakt met iedereen die zijn sportschool binnenkomt.

Zijn antwoord? Simpel: hij opent elk gesprek met een vraag, gewoon iets waar hij nieuwsgierig naar is. En het mag nooit over het weer gaan, dat is te makkelijk. Kan hij niets bedenken, dan geeft hij een compliment, waar hij vervolgens op kan doorvragen. Zo gaat je gesprek vanzelf lopen.

Herken je de situatie dat mensen zeggen ‘ja, maar dat kan hier niet’, terwijl jouw voorstel nog nooit uitgeprobeerd is? Als vanzelf krijg je een selffulfilling prophecy: als iedereen die negatieve voorspelling overneemt en verspreidt, zal het inderdaad nooit lukken.

Stel, iemand raadt jou af iets te doen vanwege een bepaald gerucht of heersende gedachte. Vraag dan eens of diegene zijn of haar eigen argument daadwerkelijk zelf heeft ondervonden. Want als je betere antwoorden wilt dan ‘dat kan niet’, moet je zelf betere vragen stellen.

In een wereld vol KPI’s (Key Performance Indicatoren) en focus op geld zijn we gewend succes te meten in cijfers. Maar succes is relatief en persoonlijk. Wat voor jou succes is, maakt een ander misschien wel ongelukkig en andersom. En hoeveel ‘succesvolle’ beroemdheden ken je die in een depressie raken of erger?

Het is belangrijk te weten wat succes voor jou betekent. Misschien is dat in materieel uit te drukken, misschien in gevoelens of ervaringen. Het maakt niet uit wat je definitie van succes is, als je maar van jezelf weet of je op de goede weg bent.

Volg hetgeen waar je interesse in hebt, benader het met een open en nieuwsgierige blik en leer. Dan ontdek je vanzelf waar je meer van wilt weten en of je met je ervaringen anderen kunt helpen. Plezier volgt vanzelf!